18 تیر 1387
پاییز یکم منتشر شد
هدي امامي/ آسيبشناسي حضور دختران در دانشگاه
امين بزرگيان/ ليبيدو، آن هنگام كه منفجر مي شود
نسرين قوامي/ سه نگاه به امر جنسي در ايران
سالار کاشاني/ زندگي در دنياي پايينتنهگي
علي مهرآيين/ اهميت دوستي صميمانه در زمانهي ما
سيدعلي ناظمزاده/ سکسواليته در روزگار ما
9 تیر 1387
ای کاش میدیدیام!
میآیم
تنهایی
با تنهایی.
ای کاش
با آمدنم لحظهای
خوابت را
دلت را
آشوب کرده بودم.
ای کاش
ای کاش.
پاییز
تلخ میگذرد
زمین خالی است
تنها میآیم.
ای کاش ثانیهای فقط
با آمدنم
خیال برت میداشت
میبردت از این شهر.
تو خوابی و
بسترت گرم.
سردم است
تا هنوز که پاییز است.
باید بروم
باید آنقدر بروم
که مه از چشمهام پاک شود
باران از گونههام.
تنهایی
با تنهایی.
...
میآیم
تنها.
آنقدر که صدای بالزدن کلاغها
صدای خش خش برگها
بلند میآید.
بس که جهان به احترام خواب تو ساکت مانده است
بس که مرگ نزدیک شده است.
ای کاش
ایستاده در برابر ساعت ها
میدیدیام
چشم در چشم تقویمها.
آن وقت
میشد صدات کرد
میشد برای تو دست تکان داد.
دیگر
برای خوابهای تازه
رویاهای ندیده را دیدن
خیلی دیر شده است.
ای کاش
لالایی خواب پاییزیات را
من خوانده بودم.
ای کاش
چراغها را من خاموش کرده بودم.
باید برای این فصل
تنهایی ضخیمتری داشت.
من سردم است
و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد.
و تو انگار هیچ خیال نداری
از پشت شیشه هم
تنها ببینیام
که دارم میروم
تنهایی
با تنهایی.