« دیروزها | صفحهی نخست | کباب کوبیده و مدرنیته »

از این خیابانها
تا رستگاری موعود یک خماری راه است.
خفتن معجزهای است
و زندگی عقوبت تلخی
در لحظههای بین دو خواب.
من ایمان آوردهام
به این تختخواب
که جزیرهی سعادت است.
و نکبت
دریا دریا موج میزند از شش سو.
و چشمانداز آسمان فراسو
سقفی نمداده است
لک و پیس.
***
چشمهایم را میبندم
کابوسها که آمدند
مؤمنانه
بهشت را باور میکنم.
سالار کاشانی 28 فروردین 1387 3:52 بֽظֽ
نشانی ارسال دنبالکURL:
http://www.paaiiz.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/93