از این خیابان‌ها

تا رستگاری موعود یک خماری راه است.

خفتن معجزه‌ای است

و زندگی عقوبت تلخی

در لحظه‌های بین دو خواب.

من ایمان آورده‌ام

به این تختخواب

که جزیره‌ی سعادت است.

و نکبت

دریا دریا موج می‌زند از شش سو.

و چشم‌انداز آسمان فراسو

                             سقفی نم‌داده است

                                                لک و پیس.

***

چشم‌هایم را می‌بندم

کابوس‌ها که آمدند

مؤمنانه

بهشت را باور می‌کنم.

投稿者 paaiiz : 3:52 بֽظֽ | コメント (0) | トラックバック

امروز از سر کسالت و دلتنگی رفتم به کلاغ و سری زدم به آن روزها.یک بار همه‌‌ی این شعرها را مرور کردم، شاید یادم بیاید. نیامد که نیامد.
هی که می‌گذرد، بوی تعفنم بیشتر می‌آید. با این‌که هفته‌ای سه بار دوش می‌گیرم و هفته‌ای سه بار گریه‌ام می‌گیرد. نسرین شاهد است.
بخشی از گذشته‌ها را ببینید:

ربطي نداشت به باران                   تاريخ انتشار: 18 تير 1383

چيزي نمانده                               تاريخ انتشار: 1 مرداد 1383

يادمان باد                                   تاريخ انتشار: 17 مرداد 1383

با نیمه‌شب                                 تاريخ انتشار: 29 شهريور 1383

من                                            تاريخ انتشار: 30 شهريور 1383

نمی‌رسد                                    تاريخ انتشار: 14 آبان 1383

مهجور                                        تاريخ انتشار: 8 آذر 1383

باریدند                                       تاريخ انتشار: 20 دي 1383

اوهام                                         تاريخ انتشار: 20 بهمن 1383

ناستینکا                                                تاريخ انتشار: 24 بهمن 1383ا

من                                            تاريخ انتشار: 24 فروردين 1384

نایاب                                          تاريخ انتشار: 15 ارديبهشت 1384

شوق                                         تاريخ انتشار: 15 خرداد 1384

همیشه                                     تاريخ انتشار: 24 تير 1384

مرگ بر وطن                                تاريخ انتشار: 7 مرداد 1384           

投稿者 paaiiz : 2:03 بֽظֽ | コメント (1) | トラックバック

ای قوم شقاوت
من پیامبر تازه‌ای هستم
که شیطان نامم را ورد می‌خواند
و عزراییل
کپی سیاه و سفید عکسم را
به بال‌هایش حرز بسته است.
خداوند مرا به سوی شما فرستاد
و مرثیه‌ی روزگار پاییز را
بر من نازل فرمود
تا طریق رستگاری را به شما بنمایم.

و چون ایمان آورید
شما را به عقوبت پروردگارتان بشارت می‌دهم
از آن دست که بر قوم هود و لوط و نوح رفت.
بشارت می‌دهم شما را
به هلاکت همه‌گیر در یک غروب دل‌انگیز پاییز
به طوفانی سهمگین
زمین‌لرزه‌ای مهیب
و به سیلی دهشتناک
بی کشتی و کشتی‌بان.
چنان که بی‌نام و نشان
به دروازه‌های نیستی درآیید
و از دوزخ جاودان رهایی یابید.

تا آن موعود
باشد که رستگاری را
با قرص‌های آرام‌بخش
گاهی به خواب ببینید.

投稿者 paaiiz : 2:22 بֽظֽ | コメント (3) | トラックバック

مدتی دچار نقص فنی بودیم؛ هم خودم، هم این وبلاگ. توی این مدت بهار شد، هشتاد و شش رفت و حالا هشتاد و هفت شده است. زندگی ادامه دارد.
از بهار فقط هواش هست. از نوروز شادیش نیست. آدم‌ها توی کوچه خیابان‌ها راه می‌روند و بد وبیراه می‌گویند؛ به همدیگر، به خودشان، به حکومت و به خدا.
هیچ خوب نیست روزگار. مثل آدم‌هایی که به زندگی با اعمال شاقه محکوم شده باشند. به زور باید خوب باشیم و هورا بکشیم برای دستاوردهای هسته‌ای «ملت سرفراز» ایران و سال «نوآوری و شکوفایی» را شادباش بگوییم به هم. جوک سال همین «نوآوری و شکوفایی» است.
باید عادت کنیم به این فلاکت، ما که عادت کردن را خوب یاد گرفته‌ایم در پیچ و خم تاریخ. و مثل همیشه‌ی تاریخ از یک درد موهوم، یک رنج ناشناخته بنالیم و زنجه‌موره کنیم، در موسیقی‌مان، ادبیاتمان و حالا در وبلاگ‌هامان!
بگذار دل خوش باشیم به افتخار بکر کشف «نظام مردم‌سالاری دینی» در جهان. و چشممان را ببندیم بر این فلاکت، بر روزگاری که خرج خورد و خوراکمان را به سختی می‌توانیم در بیاوریم.
کم‌کم دارد این خیال برم می‌دارد که برنامه‌ریزهای نظام در نهایت به این نتیجه رسیده‌اند که رفاه قشرهای خاصی از مردم مغایر است با بقای حکومت. منتظر بهبود اوضاع نیستم و همه آفاق پر از فتنه و شر می‌بینم.
بهارتان مبارک.

投稿者 paaiiz : 11:42 قֽظֽ | コメント (3) | トラックバック