یک

مردن چقدر حوصله می خواهد

بی آن‌که در سراسر عمرت

یک روز

            یک نفس

بی حس مرگ زیسته باشی.

 

دو

گفت «چه بادی میاد» از سر کلاس که راه افتادیم سمت دفتر گروه ادبیات. با آن کت چهارخانه و موهای بسیار.

پنجره‌های باز رو به بهار. چای آوردند. گفت «بخون شعرتو». با آن کت چهارخانه و موهای بسیار.

شعرهایم را شنید. شعرهایم را خواند. زیر شعرهام خط کشید. با خط قشنگش برایم راهنمایی نوشت. گفت «بیشتر بخون». با آن کت چهارخانه و موهای بسیار.

 

سه

دیروز قبل کلاس تشکیل نشده‌ی دکتر پیران، نسرین اس‌ام‌اس زد که «راسته قیصر...؟». آن‌قدر غریب بود این حرف که جدیش نگرفتم. اصلن ذهنم اطراف دکتر امین‌پور هم نگشت. نفهمیدم منظورش از قیصر چه کسی می‌تواند باشد.

تا شب که برگشتم باورم نشده بود. اما اولین جمله‌ی میثم از راه که رسید «قیصر... ». تا نیمه‌شب همه‌ی کاغذهای خاطراتم را پهن کرده بودم وسط اتاق دنبال دست‌نوشته‌های قیصر. پیدا نشد. دیروقت پای رادیو شعرش را که می‌خواندند اشکم درآمد.

 

چهار

شعر قیصر از صادقانه‌ترین اشعاری است که همه‌ی ما خوانده‌ایم. شعر قیصر به خودش و مخاطبش دروغ نگفت. هیچ‌وقت دروغ نگفت. چه قیصر را از نزدیک دیده باشید و با او روبرو شده باشید، چه فقط شعرش را خوانده باشید حس خواهید کرد که شعر قیصر در واقع خود اوست روی کاغذ. او بر خلاف بسیاری از شعرا و هنرمندان همیشه آن‌چیزی را گفت که خواست دلش بود.

 

پنج

امروز، همه‌ی روزنامه‌های صبح از کیهان گرفته تا اعتماد تصویر قیصر را در نیم‌صفحه‌ی اولشان آورده بودند. اتفاقی که نادر است. این هم از ویژگی‌های عجیب قیصر بود که همه دوستش داشتند. حکومتی و غیر حکومتی، جوان و پیر، و سادگی و صداقت شعرش و خودش را می‌ستودند. قیصر نه با کسی دشمنی کرد و نه دشمنی داشت؛ البته اگر بی‌خیال آن عده‌ای شویم که با همه غیر خودشان و اطرافیانشان مخالفند.

 

شش

قیصر نقطه‌ي پایان شاعران بزرگ ایران است. البته این نظر شخصی من است. منظورم از شاعران بزرگ آن‌هایی هستند که شعرشان در تیراژ بسیار منتشر می‌شود و عموم مردم می‌خوانندشان و دوستشان دارند. قیصر آخرین بازمانده‌ی این سلسله بود که او هم رفت.

 

هفت

قیصر هم شاعر بود هم معلم. و این دو کم‌تر و دیرتر می‌میرند. قیصر در سطر به سطر و برگ به برگ شعرهاش زنده می‌ماند. و در وجود تک تک شاگردهاش، آن‌هایی که مستقیم و غیر مستقیم آموخته‌اند و متاثر شده‌اند از او باقی است. اما ... آی ای دریغ و حسرت همیشگی... . 

 

سالار کاشانی 9 آبان 1386 11:03 قֽظֽ

دنبالک

نشانی ارسال دنبالکURL:
http://www.paaiiz.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/15

نظرات

نوشته‌ی هلیا

9 آبان 1386 11:47 قֽظֽ

نوشته‌ی معین

9 آبان 1386 11:58 قֽظֽ

نوشته‌ی فاطمه

9 آبان 1386 4:11 بֽظֽ

نوشته‌ی

9 آبان 1386 4:23 بֽظֽ

نوشته‌ی رضا

10 آبان 1386 0:56 قֽظֽ

نوشته‌ی

10 آبان 1386 0:59 قֽظֽ

نوشته‌ی معین

10 آبان 1386 2:46 بֽظֽ

نوشته‌ی کاسه

12 آبان 1386 10:58 قֽظֽ

ارسال نظر

نام

نشانی ایمیل

URL:

نظرگاه