پشیمانم از همه‌ی دانسته‌هام. پشیمانم از همه‌ی چیزهایی که برایشان سعی کرده‌ام. پشیمانم از این همه فردای کوتاه، از این همه خیال‌های خوب، رویاهای شبانه. پشیمانم از گریه‌هایی که نکرده‌ام همیشه. پشیمانم از این سطرها به بعد، از قبل‌تر این سطرها.

وشرمنده‌ام از خودم که مجبورم به تو اثبات کنم باید زنده بمانی. شرمنده‌ام که گاهی اوقات باید اثبات کنم هر چیزی را. شرمنده‌ام که برای تو باید خودم را دروغ بگویم. شرمنده‌ام از این‌که قدم کوتاه‌تر است از آن‌که دستم برسد. فکرم کوتاه‌تر از بیداری است.

 ودلتنگم. دلتنگم به خاطر این‌که هر چه پیش‌تر می‌رویم بیش‌تر خوابمان می‌گیرد و خواب نمی‌بردمان. از این‌که کسی نمی‌خواهد بداند از کی به بعد دیگر دلمان تنگ نمی‌شود، دیگر آرزویمان نمی‌آید. دیگر لحن صدامان عوض نمی‌شود، دیگر نمی‌توانیم بفهمیم باید خوشبخت باشیم، دیگر خودمان را به هیچ آب و آتشی نمی‌خواهیم بزنیم، دیگر سختمان است زنده باشیم.

و کلافه‌ام که دستم به هیچ امیدی بند نیست.

تو هم نمی‌گذاری خودم را گول بزنم.

 

 

وقتی بتوانم از صمیم قلب، دلم را خوش کنم به بارانی که در راه است خوشبختم. همین.

سالار کاشانی 1 آبان 1386 1:54 بֽظֽ

دنبالک

نشانی ارسال دنبالکURL:
http://www.paaiiz.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/12

نظرات

نوشته‌ی seyyed

1 آبان 1386 8:08 بֽظֽ

نوشته‌ی سید محمد مهدی

2 آبان 1386 0:30 بֽظֽ

نوشته‌ی رضا

2 آبان 1386 1:34 بֽظֽ

نوشته‌ی هلیا

3 آبان 1386 5:32 بֽظֽ

نوشته‌ی Moeen

6 آبان 1386 9:48 قֽظֽ

ارسال نظر

نام

نشانی ایمیل

URL:

نظرگاه