« تو این غبار، تو این سکوت | صفحهی نخست | شبی که تب دارم »
یک
وبلاگ بازی برای من واقعی شدن سودای یک رسانهی شخصی است. تا حالا وبلاگهای زیادی درست کردهام برای خودم. اولین بار که سر از کار اینترنت درآوردم رفتم به بلاگر و اولین وبلاگم را آنجا درست کردم. بعضیها شاید یادشان مانده باشد. اسم خودم را آنجا گداشته بودم labooforoosh. این نشانی اولین صفحهی من است روی وب: http://salarlabooforoosh.blogspot.com . اسمش شد هیچستان. و تقریبن همهی پستهایش هم شعرهای همان سالهاست.
بعدش رفتم سراغ یادداشت نویسی. البته همزمان هیچستان هم به راه بود و باز هم بلاگر رفیق نزدیک. سالارولوژی دومین تجربهی وبلاگی شخصیام بود در این نشانی: http://salarology.blogspot.com .
بعدها فکر کردم که چرا من نباید روزمره نویسی کنم و از اتفاقهای اطرافم حرف بزنم. این شد که خانهی الکترونیکیام با استفاده از هاست کانون در این نشانی ساخته شد: http://salar.kajweb.com .این خانه در این نشانی به دست جفاکار مهدی سبزئی ویران شد که خدا خانهخرابش کند.
پس از خانهخرابی، آرشیوم را روی دوشم گرفتم و رفتم به پارسیباکس و سالارگاه از آن به بعد تبدیل به زیستگاه اینترنتیام شد تا وقتی که یکهو تصمیم گرفتم مدتی وبلاگبازی را کلهم کنار بگذارم.
قبل فترت اینترنتی با رفقا سعی کردیم وبلاگستان علوم اجتماعی را در http://issb.parsgig.com درست کنیم که نشد. یکسری وبلاگ جمعی دیگر هم با رفقای مختلف ساختهایم که خیلیهاشان اصلن یادم نمیآید کجا بودهاند. مثلن نمونهاش اینجاست: http://4raah.blogfacom.
حالا که نگاه میکنم مطمئن میشوم دچار یکجور مرض روانی هستم. یک چیزی مثل «خود در اینترنت کمبینی» که یکی از زیرشاخههای خودکمبینی باید باشد. من توی اکثر سرویسدهندههای وبلاگ فارسی و انگلیسی اکانت دارم. برای نمونه ببینید:
http://labooforoosh.persianblog.ir
دو
اعتراف میکنم (و این را فقط برای رفقای دانشگاهی) که یک زمانی خواستیم با یک نفر که شاید دلش نخواهد اسمش را اینجا بگویم چیزهایی در نقد جامعهشناسی دانشگاهی ایران بنویسیم. شما هم شاید آن وبلاگ را دیده باشید که بعد از یکی دو یادداشت مثل اکثر کارهای من روی وب تعطیل شد. من دارم از http://sociogoor.blogfa.com حرف میزنم. میدانم آنوقتها خیلیها کنجکاو شده بودند از هویت نویسندههای گورستان سر در بیاورند.
اعتراف میکنم توی این مدت که ظاهرن توی ترک بودهام یک وبلاگ مخفی داشتهام به نام هرگز در http://labooforoosh.blogfa.com .
اعتراف میکنم چندتا وبلاگ مخفی دیگر هم دارم که فعلن قصد ندارم معرفیشان کنم.
سالار کاشانی 18 مهر 1386 2:43 بֽظֽ
نشانی ارسال دنبالکURL:
http://www.paaiiz.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/9
نوشتهی seyyed
اعترافات جالبی بود.... مثل خیلی از کارهای من که نیمه کاره رها می شود؛ تو در وبلاگ نویسی اینجور بوده ای. به هرحال در هر جا و هر باره که بنویسی خواندنی است
نوشتهی ندا
هه هه! اعترافات جالبي بود! جنايتكار بزرگي هستي پس! بايد اعتراف كنم كه من هم گاهي از اين كارها كرده ام البته نه تا اين اندازه! در حد 4-5 تا جنايت! و براي ترك اعتياد، تصميم گرفتم اين وبلاگ فعلي را تا حد مرگ هم شده حفظ كنم حتي اگر خواننده اش كم باشد! حتي اگر فيلتر شده باشد و همان دوزار خواننده اش را هم از دست داده باشد! يك جور تمرين خودسازي براي اين كه كارها را نصفه رها نكنم! يك اعتراف ديگر اين كه از مطالب سوسيوگور آن موقع كه خواندم خيلي كيف كردم! با خودم گفتم هر كه هست يك دانشجوي جامعه شناسي است كه سخن از زبان ما ميگويد و به اندازه ي ما دارد حالش از اين وضع به هم ميخورد! چه قدر هم عصباني است؛ درست به اندازه ي من!